Tego samego dnia„Tego samego dnia dasz mu zapłatę, zanim zajdzie słońce [...], aby nie wołał przeciwko tobie do Pana i nie ciążył na tobie grzech”.
Pwt 24,14–15
Embassy of the Kingdom
Embassy of the Kingdom
„Zbierajcie sobie skarby w niebie” — Mateusza 6,20
Jezus mówił o pieniądzach często i bez owijania w bawełnę. I dał jedną radę inwestycyjną, której żaden doradca nie przebije: otwórz konto tam, gdzie nic nie ginie.
„Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną. Zbierajcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną. Bo gdzie jest skarb twój, tam będzie i serce twoje”.Mateusza 6,19–21
Jezus opowiedział o rolniku, któremu ziemia obficie obrodziła (Łukasza 12,16–21). Nie ukradł, nie oszukał — plon był błogosławieństwem. Postanowił zburzyć spichlerze, zbudować większe i powiedzieć swojej duszy: masz zapasy na wiele lat, odpoczywaj, jedz, pij i używaj.
Bóg nazwał go jednym słowem: głupcze. „Tej nocy zażądają twojej duszy”. Greckie apaitousin to słowo z języka długów — żądać zwrotu pożyczki. Jego dusza nie była jego własnością. Była na kredyt.
„Tak dzieje się z każdym, kto gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty w Bogu”.
ŁUKASZA 12,21
Przeciwieństwo jest precyzyjne: dla siebie — albo ku Bogu (gr. eis theon, słowo oznaczające kierunek). Bogactwo w Bogu to nie stan konta. To kierunek przepływu. Są dwa banki — i każdy z nas już w którymś trzyma swoje oszczędności.
„Bogaczom tego świata nakazuj, aby nie wynosili się ponad innych i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam wszystkiego obficie udziela do używania; niech czynią dobrze, niech będą bogaci w dobre uczynki, niech będą hojni, uczynni, odkładając sobie dobry fundament na przyszłość, aby uchwycić prawdziwe życie”.1 Tymoteusza 6,17–19
To najbardziej bezpośrednie polecenie dla ludzi zamożnych w listach Pawła. Nie potępia ich i nie każe się wszystkiego pozbyć. Daje pięć poleceń:
I wynik: dobry fundament na przyszłość i prawdziwe życie (gr. ontōs zōē — życie, które naprawdę jest życiem). Bogacz z przypowieści budował większe spichlerze. Paweł mówi bogatym: budujcie fundament.
„Bogactwo wasze zgniło, a szaty wasze stały się żerem moli. Złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciwko wam [...]. Oto zapłata, której nie wypłaciliście robotnikom, którzy żęli wasze pola, woła, a krzyk żeńców doszedł do uszu Pana Zastępów”.Jakuba 5,2–4
Jakub używa dokładnie tych samych słów co Jezus: mól i rdza. To Mateusza 6 czytane od drugiej strony. Kto gromadzi w złym banku, temu skarb nie tylko przepada. Staje się świadkiem oskarżenia: „rdza ich będzie świadectwem przeciwko wam”.
A najgłośniejszy świadek to pieniądz, który należał się komuś innemu. Zapłata zatrzymana robotnikowi woła. To ten sam obraz co krew Abla: „głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi” (Rodzaju 4,10). Krzywda ma głos. I dociera do uszu Pana Zastępów — nie tylko Sędziego, ale Pana niebiańskich armii.
Nikt już nie żnie cudzych pól sierpem. Ale wołać może faktura podwykonawcy odkładana „na przyszły tydzień”. Pensja przesunięta, bo „teraz jest ciężko”. Rzemieślnik, któremu obcięło się należność, bo nie miał siły się kłócić. Nadgodziny, których nikt nie policzył.
Niebo słyszy nie tylko modlitwy.
Słyszy też niezapłacone faktury.
To działa w obie strony. Zatrzymana wypłata woła przeciwko tobie. Wypłata na czas — a tym bardziej hojniejsza, niż trzeba — jest jedną z najprostszych wpłat do Niebiańskiego Banku. Nie musisz szukać ubogich na końcu świata. Czasem wystarczy zapłacić dziś ludziom, którzy już dla ciebie pracują.
Zanim cokolwiek się odłoży, trzeba to powiedzieć uczciwie: zbawienia nie da się kupić skarbem. „Łaską jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie z was — Boży to dar; nie z uczynków” (Efezjan 2,8–9).
Skarb w niebie to nie opłata za wstęp. To nagroda dla tych, którzy już należą do Króla. Konto otwiera się jeden raz — kiedy człowiek oddaje życie Jezusowi. Wpłaty to wszystko, co przychodzi potem.
Jeśli nie masz jeszcze konta — nie zaczynaj od wpłat. Zacznij od modlitwy. Tam jest pierwszy krok.
Jezus nie zostawił tego w sferze ogólników. Wymienił konkretne transakcje, które trafiają na to konto:
Jezus ostrzega, że dobro zrobione na pokaz jest wypłacane od razu. O tych, którzy trąbią przed sobą, mówi: „odebrali już swoją zapłatę”. Greckie apechousin to słowo, które kupcy stawiali na pokwitowaniach.
Poklask to wypłata z konta. Kto bierze ją tu, nie ma już czego odbierać tam. Dlatego lewa ręka nie powinna wiedzieć, co robi prawa (Mateusza 6,3).
Najtańszą rzeczą w starożytnym Izraelu była woda. I właśnie na nią Jezus dał gwarancję, jakiej nie dał prawie na nic innego:
W grece to podwójne przeczenie — najmocniejsza forma, jaką zna ten język: w żadnym wypadku, absolutnie nie. Jezus nie mówi „może”. Mówi „na pewno”.
Jezus mówi o kubku zimnej wody (gr. psychrou). Ciepłą wodę miało się pod ręką, w bukłaku. Po zimną trzeba było zejść głębiej do studni. Nagradzana jest ta odrobina dodatkowej troski w małej rzeczy — telefon, który wykonasz, choć nie musisz; pomoc komuś, kto nic ci nie odda.
Ten werset zamyka łańcuch: „Kto przyjmuje proroka, dlatego że jest prorokiem, otrzyma nagrodę proroka” (Mateusza 10,41). Nie musisz być prorokiem, żeby dostać nagrodę proroka. Wystarczy, że go wesprzesz. Dawid ustanowił tę samą zasadę: ci, którzy pilnowali taborów, dzielą łup po równo z tymi, którzy walczyli (1 Samuela 30,24).
Bóg nie prowadzi księgowości z progiem minimalnym.
Pismo nie opisuje skarbca ze sztabami. Opisuje coś pewniejszego: depozyt u Osoby. Bezpieczeństwo nie wynika z miejsca, tylko z Tego, kto przechowuje.
Ten ostatni punkt łatwo przeoczyć. Część skarbu jest zdeponowana w ludziach, którym pomogłeś. Pieniądz przemija — ale człowiek, któremu nim posłużyłeś, jest wieczny.
Księgowy jest jeden: Ojciec, który widzi w ukryciu (Mateusza 6,4). „Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby zapomniał o waszej pracy i miłości” (Hebrajczyków 6,10). Prorok Malachiasz widział, że przed Bogiem spisuje się księgę pamięci o tych, którzy się Go boją (Malachiasza 3,16).
Paweł opisuje dzień rozliczenia jak budowę. Na jednym fundamencie — Chrystusie — można budować ze złota, srebra i drogich kamieni albo z drewna, siana i słomy. „Ogień wypróbuje, jakie jest dzieło każdego” (1 Koryntian 3,12–15).
Słowo hopoion znaczy „jakie” — nie „ile”. Ogień sprawdza jakość, nie ilość. Co przetrwa, przynosi nagrodę. Co spłonie, przepada — choć sam budowniczy zostaje zbawiony.
Każdy jubiler wie, że złoto sprawdza się ogniem.
Bóg sprawdza tak samo.
Ci, którym Bóg zapisał najwięcej, sami nie liczyli. Na sądzie pytają zdziwieni: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym?” (Mateusza 25,37). Nie pamiętali swoich wpłat. On pamiętał każdą.
Ten bank płaci na dwa sposoby. Odsetki przychodzą już teraz. Główna wypłata przychodzi potem.
A na końcu najpiękniejszy obraz z całego Pisma: starsi rzucają swoje wieńce przed tron (Objawienia 4,10). Ostateczny użytek ze skarbu w niebie to oddać go Temu, od którego wszystko przyszło.
Dokładnie — nie. Paweł pisze: „nawet sam siebie nie sądzę […]. Nie sądźcie przed czasem, dopóki nie przyjdzie Pan, który ujawni zamiary serc” (1 Koryntian 4,3–5). Będą niespodzianki w obie strony: jedni powołają się na wielkie dzieła i usłyszą „nie znam was” (Mateusza 7,22–23), inni będą zaskoczeni nagrodą.
Samo niewiedzenie jest częścią systemu. Gdybyśmy widzieli liczby, zaczęlibyśmy grać pod saldo — i każda wpłata stałaby się pokazem.
Jezus dał jeden wskaźnik: serce idzie za skarbem. Zadaj sobie te pytania:
Dwa błędy, które Jezus wyklucza. Pierwszy: „bogaty w Bogu” znaczy, że Bóg uczyni mnie bogatym — tymczasem rolnik z przypowieści był pobłogosławiony i zginął jako głupiec. Drugi: pieniądz sam w sobie jest grzechem — tymczasem Jezus chwalił sługi, którzy pomnożyli talenty (Mateusza 25), a kobiety wspierały Go ze swojego majątku (Łukasza 8,3). Prawda leży w zarządzaniu. Nie jesteś właścicielem. Jesteś szafarzem.
Od handlowca, który zna wartość rzeczy.
Piszę do was wprost, bo inaczej nie umiem.
Handluję od dziewiątego roku życia. Od trzydziestu lat przez moje ręce przechodzą złoto, diamenty i zegarki warte więcej niż niejeden dom. Nie jestem przeciwko pieniądzom. Nie zazdroszczę wam. I nie przyszedłem was zawstydzać. Przyszedłem powiedzieć to, czego nie powie wam doradca, prawnik ani księgowy.
Na tym świecie jesteście wpływowi. Macie numery telefonów, które otwierają drzwi, i prawników, którzy zamykają sprawy. Wiele wam przejdzie. Termin się przesunie, fakturę się „wyjaśni”, ktoś słabszy odpuści, bo nie ma siły się z wami sądzić. Tu tak to działa. Wiem.
Ale tam to nie działa.
„Postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd” (Hebrajczyków 9,27). Na tamtym sądzie nie ma prawnika do wynajęcia. Nie ma ugody poza protokołem. Nie ma telefonu do znajomego. „Wszyscy musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa” (2 Koryntian 5,10). Wszyscy. Bez listy VIP.
Powiem wam coś z mojego fachu. Kiedy wyceniam biżuterię, patrzę na dwie rzeczy: ile jest warte samo złoto i ile dopłaca się za markę. Na tym świecie premia za markę potrafi być większa niż metal. Nazwisko, pozycja, logo — za to ludzie płacą najwięcej. Ale w tyglu marka nie istnieje. Ogień zostawia tylko metal.
Dokładnie tak Bóg wyceni wasze życie: „ogień wypróbuje, jakie jest dzieło każdego” (1 Koryntian 3,13). Wasze wpływy, pozycja i nazwisko to premia za markę. Tam liczy się tylko to, co przetrwa ogień.
„Komu wiele dano, od tego wiele żądać się będzie” (Łukasza 12,48). To nie groźba. To zasada rozliczenia. Większy kapitał — większy audyt.
Jezus opowiedział o bogaczu, który codziennie ucztował, a przy jego bramie leżał Łazarz (Łukasza 16,19–31). Bogacz nikogo nie pobił i nikogo nie okradł. Po prostu nie widział człowieka przy swojej bramie. Po śmierci prosił o jedną kroplę wody. Nie dostał. Nie dlatego, że Bóg jest okrutny. Dlatego, że czas na wpłaty się skończył.
I coś, co wiecie lepiej ode mnie: całun nie ma kieszeni. „Niczego nie wnieśliśmy na ten świat, dlatego też nic wynieść nie możemy” (1 Tymoteusza 6,7). Wszystko, co zostawicie, rozdzielą inni. Pytanie tylko, czy zdążycie zrobić to sami.
Dlatego radzę wam jak handlowiec handlowcom: przygotujcie się zawczasu.
Jezus pochwalił zarządcę, który usłyszał, że przyjdzie kontrola — „zdaj sprawę z twego zarządu” (Łukasza 16,2) — i zanim przyszła, zaczął działać. Nie czekał na audyt. Użył tego, co jeszcze miał w rękach, żeby zrobić sobie przyjaciół na wieczność. On miał kilka dni. Wy nie wiecie, ile macie.
Co konkretnie:
Nie mówię wam: rozdajcie wszystko i idźcie pod most. Paweł nie kazał bogatym przestać być bogatymi. Kazał im być „bogatymi w dobre uczynki, hojnymi i uczynnymi” — i dodał po co: „aby uchwycić prawdziwe życie” (1 Tymoteusza 6,18–19).
I jedno uczciwie: nieba nie kupicie. Ani za milion, ani za miliard. Niebo jest darem łaski dla każdego, kto odda życie Jezusowi. Ale kto naprawdę spotkał Króla, przestaje trzymać pieniądze jak swoje. Zaczyna nimi zarządzać jak ambasador — cudzym majątkiem, w imieniu Tego, do którego wszystko należy.
Bóg nie jest niczyim dłużnikiem. Ale rozliczy każdego.
Macie jeszcze czas. Wykorzystajcie go.
„Kto jest wierny w najmniejszej rzeczy, i w wielkiej wierny jest […]. Jeśli więc w niesprawiedliwej mamonie nie byliście wierni, prawdziwe bogactwo kto wam powierzy?”Łukasza 16,10–11
Jeszcze dziś zrób jedno dobro, którego nikt nie zobaczy i którego nikt ci nie odda. Ojciec widzi w ukryciu. A jeśli chcesz zrozumieć, co zrobić z pierwszą częścią swoich pieniędzy — przeczytaj nauczanie o dziesięcinie.